Leasing pracowniczy jest pojęciem z zakresu prawa pracy i jedną z form oraz możliwości nawiązania stosunku pracy, regulowaną przez przepisy kodeksu pracy. Firmy wykorzystują to specyficzne narzędzie w różnych sytuacjach, a najczęściej wtedy, gdy chcą nieco zaoszczędzić na kosztach pracy, a jednocześnie zachować pracowników. W takiej sytuacji możliwe jest wynajęcie pracownika innemu podmiotowi gospodarczemu – to leasing pracowniczy sensu stricto.
Podstawowe zasady leasingu pracowniczego
Pojawiają się w nim 3 różne umowy. Pierwsza z nich łączy pracodawcę i pracownika w ramach podstawowego stosunku pracy. Drugą zawiera dotychczasowy pracodawca z nowym, czyli de facto z leasingobiorcą. Trzecia umowa łączy leasingobiorcę z leasingowanym (wynajmowanym) pracownikiem.
Tym specyficznym narzędziem można posłużyć się zarówno na wniosek samego pracownika (który na czas leasingu bierze urlop bezpłatny u dotychczasowego pracodawcy), jak i na skutek porozumienia zawartego pomiędzy pracodawcami. W drugim przypadku pracownik, który jest wynajmowany musi wyrazić na to zgodę, bez jego zgody wynajem jest bezprawny.
Zgodnie z obowiązującym prawem pracy wszystkie kwestie związane z czasem trwania umowy leasingu, zakresem obowiązków pracownika i im podobnymi kwestiami muszą zostać uregulowane w zawieranych umowach.